Yâ, Sîn.

Hüküm ve hikmetler barındıran Kur’ân’a andolsun.

Hiç şüphesiz sen, gönderilmiş resûllerdensin.

(Hiç şüphesiz ki sen,) dosdoğru yol üzeresin.

(O Kur’ân,) (izzet sahibi, her şeyi mağlup eden) El-Azîz ve (kullarına karşı merhametli olan) Er-Rahîm (olan Allah) tarafından indirilmiştir.

Babaları uyarılmamış ve gaflet içerisinde olan bir topluluğu uyarmak için (gönderildin).

Onların birçoğunun üzerine (azap) sözü hak olmuştur. Onlar iman etmezler.

Biz, onların boyunlarına çenelerine kadar olan demir halkalar geçirdik, başları dik vaziyettedir.

Önlerine ve arkalarına bir set çektik. (Böylelikle) onları örttük. Artık (hakkı) görmezler.

Onları uyarsan da uyarmasan da birdir. İman etmezler.

Sen, ancak zikre/Kur’ân’a uyan ve gaybta (görmedikleri hâlde ya da kimsenin kendilerini görmediği yerlerde) Rahmân’dan korkanları uyarırsın. Böylesini mağfiret ve değerli bir mükâfatla müjdele.

Şüphesiz ki ölüleri biz diriltiriz. Onların yapıp önden gönderdikleri (amelleri)ni de (geride bıraktıkları) eserlerini de biz yazarız. Biz, her şeyi apaçık bir Kitap’ta kaydetmişizdir.

Onlara şu belde halkını misal ver: Hani onlara resûller gelmişti.

Hani onlara iki elçi göndermiştik de o ikisini yalanlamışlardı. Biz de üçüncü bir kişiyle onları desteklemiştik. Demişlerdi ki: “Şüphesiz ki biz, sizlere gönderilmiş resûlleriz.”

Demişlerdi ki: “Sizler, yalnızca bizim gibi insanlarsınız. Rahmân, hiçbir şey indirmemiştir. Siz ancak yalan söylemektesiniz.”

Demişlerdi ki: “Size gönderildiğimizi Rabbimiz biliyor.”

“Bizim vazifemiz yalnızca apaçık bir tebliğdir.”

Demişlerdi ki: “Biz, sizi uğursuz sayıyoruz. Bu (söylediklerinize) bir son vermezseniz, kesinlikle sizi taşlayacağız ve bizden size can yakıcı bir azap dokunacaktır.”

Demişlerdi ki: “Uğursuzluğunuz sizin yanınızdadır. Size öğüt verildi diye mi (bizi uğursuz saydınız)? Bilakis siz, haddi aşan, taşkın bir toplumsunuz.”

Şehrin diğer ucundan bir adam koşarak gelmiş ve demişti ki: “Ey kavmim! Gönderilmiş resûllere uyun.”

“Sizden hiçbir ücret istemeyen kimselere uyun. Onlar, hidayete ermiş kimselerdir.”

(Söyler misiniz:) “Ne diye beni yaratana ibadet etmeyecekmişim ki? Siz O’na döndürüleceksiniz.”

“O’nu bırakıp da başka ilahlar mı edineyim? Rahmân, benim için bir zarar dileyecek olsa onların şefaati hiçbir fayda vermez, hem beni kurtaramazlar da.”

“O takdirde ben, apaçık bir sapıklık içerisinde olmuş olurum.”

“Şüphesiz ki ben, sizin Rabbinize iman ettim. Beni dinleyin.”

(Ona:) “Cennete gir.” denildi. Dedi ki: “Keşke kavmim bilseydi.”

“Rabbimin beni bağışlayıp ikram olunanlardan kıldığını.”

Kendisinden sonra, kavmi(ni helak etmek) için gökten bir ordu indirmedik. İndirecek de değiliz.

(Onları helak eden) yalnızca bir çığlıktı. (Bir de ne göresin. Ocakları) sönüvermiş (yok olup gitmişler).

Yazıklar olsun (şu) kullara! Onlara ne zaman bir elçi gelse hemen onunla alay ederlerdi.

Onlardan önce helak ettiğimiz ve onlara bir daha geri dönmeyen kavimleri görmediler mi?

Hepsi kesinlikle huzurumuzda hazır edileceklerdir.

Ölü toprak, onlar için bir ayettir. Ona hayat verdik ve ondan yemekte oldukları taneler çıkarttık.

Orada hurma ve üzüm bahçeleri var ettik ve orada kaynak suları fışkırttık.

Onun meyvelerinden ve ellerinin emeğinden yesinler diye… Şükretmezler mi?

Yerin bitirdiklerinden, kendi nefislerinden ve daha bilmedikleri nice varlıklardan çifter çifter yaratan (Allah), tüm eksikliklerden münezzehtir.

Gece de onlar için bir ayettir. Gündüzü onun içinden sıyırır çekeriz. (Bir de bakarsın ki) karanlık içinde kalıvermişler.

Güneş, kendisi için belirlenmiş, karar kılacağı yere doğru akmaktadır. Bu (izzet sahibi, her şeyi mağlup eden) El-Azîz ve (her şeyi bilen) El-Alîm (olan Allah’ın) takdiridir.

Ay için durup konaklayacağı menziller var ettik. Sonunda kurumuş bir hurma dalı (gibi ince yay) şeklini alır.

Ne Güneş’in Ay’a yetişmesi gerekir ne de gecenin gündüzün önüne geçmesi mümkün olur. Hepsi bir yörüngede yüzmektelerdir.

Zürriyetlerini dolu gemide taşımış olmamız da onlar için bir ayettir.

Binmeleri için (gemi) benzeri yarattığımız şeyler de (onlar için bir ayettir).

Dilesek (gemileri suda yüzdürmez ve) onları boğarız. Ne kimse yardımlarına yetişebilir ne de kurtarılabilirler.

Onlara rahmet etmemiz ve (ecelleri olan) belirlenmiş süreye kadar faydalandırmamız başka.

Onlara, “Önünüzde olan (azaptan) ve arkanızda olan (geçmiş günahlar)dan korkup sakının ki merhamete nail olasınız.” denildiğinde (aldırmazlar).

Onlara, Rabblerinin ayetlerinden bir ayet geldiğinde, mutlaka ondan yüz çevirirler.

Onlara, “Allah’ın size rızık olarak verdiklerinden infak edin.” denildiğinde, kâfirler iman edenlere dediler ki: “Allah’ın isterse doyuracağı kimseleri biz mi doyuracağız? Siz, apaçık bir sapıklık içindesiniz.”

Derler ki: “Şayet doğru söylüyorsanız, (bize) vadettiğiniz (azap) ne zaman? (Gelsin de görelim!)”

Onların beklediği yalnızca bir çığlıktır. (Kendi aralarında) tartışırlarken onları yakalayıverir.

Ne bir tavsiye vermeye güçleri yeter ne de ailelerine geri dönebilirler.

Sûr’a üfürülmüştür. (Bir de bakarsın ki) kabirlerinden çıkıvermişler ve Rabblerine doğru süratle akın etmektelerdir.

Derler ki: “Vay başımıza gelene! Uzun süre yattığımız yerden bizi kim kaldırdı? Bu Rahmân’ın vadettiği şeydir. (Anlaşılan o ki) resûller doğru söylemiş. (Ölümden sonra diriliş, ahiret hayatı hakmış.)”

Yalnızca tek bir çığlık! Hepsi ânında huzurumuzda hazır edilmiş olurlar.

Bugün, hiçbir nefis en küçük bir zulme uğramaz ve yaptıklarınızdan başka bir karşılık da görmezsiniz.

Şüphesiz ki cennet ehli, o gün sevinçli bir şekilde (cennet nimetleriyle) meşguldürler.

Onlar ve eşleri gölgelikler içinde sedirlere yaslanmışlardır.

Orada kendileri için meyveler ve her istedikleri vardır.

Onlara çok merhametli Rabb tarafından sözlü olarak verilen “selam” vardır.

(Allah der ki:) “Ey mücrimler! Siz şöyle ayrılın.”

“Ey Âdemoğlulları! ‘Şeytana ibadet etmeyin, o sizin apaçık düşmanınızdır.’ diye size emretmedim mi?”

“(Yalnızca) bana ibadet edin. Dosdoğru yol işte budur.” (demedim mi?)

“Andolsun ki sizden birçok topluluğu saptırdı. Hiç akletmiyor muydunuz?”

“İşte bu, size vadedilen cehennemdir.”

“Küfrünüze karşılık bugün o (cehenneme) girin.”

Bugün, ağızlarını mühürleriz. Kazandıkları (günahları) elleri bize söyler, ayakları da şahitlik eder.

Şayet dileseydik gözlerini siler (kör eder)dik. (Doğruyu bulmak için, bilinçsizce sağa sola koşuşan hayvanlar gibi) yola koşuşurlardı. (Biz, hakkı görmelerine engel olsaydık) nasıl göreceklerdi ki?

Dileseydik onları, oldukları yerde başka varlıklara çevirirdik. Ne ileri gitmeye ne de geri dönmeye güç yetirirlerdi.

Kimin ömrünü uzatmışsak, yaratılışta onu baş aşağı (güçten sonra zayıflığa, ömrün en güzel çağından en kötü çağına) çevirmişizdir. (Öyleyse ileride yaparım diye sorumluluklarını ertelemesinler. Güç ve kuvvetleri yerindeyken, Allah’a layıkıyla kulluk etsinler.) Akletmiyorlar mı?

Biz ona şiir öğretmedik, bu ona yakışmaz da. O, yalnızca bir zikir/öğüt ve apaçık bir Kur’ân’dır.

Tâ ki (Kur’ân), diri olanları uyarsın ve kâfirler üzerine söz/Allah’ın hücceti hak olsun.

Görmediler mi? Kendi ellerimizle yaptığımız (büyük ve küçükbaş) hayvanları, onlar(ın menfaati) için yarattık. Onlar (bu) hayvanlara hükmediyor (faydalarına olacak işlerde kullanıyorlar).

(O hayvanları) onlara boyun eğdirdik. Hem binekleri (bu) hayvanlardandır hem de onlardan yerler.

Ve onlarda, kendileri için (başka) faydalar ve içecekler vardır. Şükretmezler mi?

Kendilerine yardım olunur umuduyla, Allah’ın dışında ilahlar edindiler.

(İlah edindikleri) onlara yardıma güç yetiremez. Onlarsa (müşriklerin kendisi), ilah edindikleri için hazır edilmiş askerlerdir.

Onların söyledikleri seni üzmesin. Biz, onların gizlediklerini de açığa vurduklarını da bilmekteyiz.

İnsan, onu bir su damlasından yarattığımızı görmedi mi? (Şimdi) apaçık bir düşman kesilivermiştir.

Kendi yaratılışını unutup bize örnek verdi ve “Çürümüş kemikleri kim diriltecek?” dedi.

De ki: “Onu ilk defa var eden diriltecektir. O her türlü yaratmayı bilir.”

O (Allah) ki yeşil ağacı size ateş (yakıtı) kılmıştır. Siz de ondan yakıyorsunuz.

Gökleri ve yeri yaratan kimse, onların benzerini yaratmaya kâdir olmaz mı? Elbette (kâdirdir). O, (çokça yaratan) El-Hallâk, (her şeyi bilen) El-Alîm’dir.

Bir şey dilediğinde, emri ona, “Ol!” demesidir. O da oluverir.

Her şeyin otorite ve hükümranlığını elinde bulunduran (Allah), eksikliklerden münezzehtir. O’na döndürüleceksiniz.