Yüzünü astı ve sırtını döndü.

Kendisine, kör olan (Abdullah ibni Ummu Mektûm) gelince.

Ne biliyorsun, belki arınacaktı?

Ya da (dinlediği ayetlerden) öğüt alacak ve bu öğüt kendisine fayda sağlayacaktı.

Kendisini müstağni gören (Allah’a ve O’nun dinine ihtiyacı yokmuş gibi davranan) kimse (ise),

Sen ona yöneliyor (onu etkilemeye çalışıyor)sun.

Oysa, onun (şirkten) arınmamasında sana bir sorumluluk yoktur.

Koşarak (dinini öğrenmeye istekli bir şekilde) sana gelense;

Ki o, (Allah’tan) korkar.

Sen ise onu bırakıp (başka şeylerle) meşgul oluyorsun.

Asla (böyle yapma!) Hiç şüphesiz o, bir öğüttür/hatırlatmadır.

Dileyen öğüt alır.

(Onun ayetleri) pek değerli sahifelerdedir.

Yüceltilmiş ve temizlenmiş (sahifelerde).

Kâtiplerin elleriyle (yazılmaktadır).

Çok değerli, iyilik yapan itaatkâr (kâtipler).

Kahrolası insan, ne kadar da nankördür!

(Allah) onu hangi şeyden yarattı?

Bir damla sudan yarattı ve takdir etti.

Sonra ona yolu kolaylaştırdı.

Sonra onu öldürdü ve kabre koydu.

Sonra dilediğinde onu diriltir.

Asla! O, (Allah’ın) kendisine emrettiğini henüz yerine getirmemiştir.

İnsan yiyeceğine bir baksın.

Şüphesiz ki biz, suyu bol bol akıttık.

Sonra yeri (bitkiler çıkararak) yardık.

Orada taneler bitirdik.

Üzüm ve (hayvanlara yem olacak) yoncalar,

Zeytin ve hurma ağaçları,

Yüksek ve gür ağaçlarla dolu bahçeler,

Meyveler ve meralar,

Size ve hayvanlarınıza fayda olması için.

Kulakları sağır eden (Sûr’un) çığlığı geldiği zaman,

O gün kişi, kardeşinden kaçar,

Anne ve babasından,

Hanımından ve çocuklarından.

O gün, bunlardan her birinin kendisine yetecek bir işi/derdi vardır.

O gün (bazı) yüzler aydınlıktır.

(Yüzleri) gülmekte ve sevinç içindedir.

O gün, (bazı) yüzlerin üzerini toz kaplamıştır.

Çehrelerini (duman isi gibi) bir karartı bürümüştür.

İşte bunlar, kâfir ve facir olanların ta kendilerilerdir.