Nûn. Kaleme ve yazdıklarına andolsun ki

Sen, Rabbinin nimeti sayesinde asla deli/cinlenmiş değilsin.

Şüphesiz ki (onların bu eziyetlerine sabretmen karşılığında) senin için kesintisiz bir ecir vardır.

Ve hiç kuşkusuz, sen büyük bir ahlak üzeresin.

Sen de göreceksin, onlar da görecekler.

Hanginizin fitneye uğramış (bir sapık) olduğunu.

Şüphesiz ki Rabbin, yolundan sapanları da hidayet üzere olanları da en iyi bilendir.

(Öyleyse) yalanlayanlara itaat etme.

Onlar, senin kendileriyle uyum içinde olup (sapkınlıklarına karşı yumuşamanı) istediler. (Buna karşılık) onlar da uyum gösterip (sana karşı yumuşayacaklardı).

Çokça yemin eden değersiz kimseye itaat etme.

Sürekli ayıplayıp (gıybet yapan) ve (insanların) sözlerini taşıyan,

Hayra engel olan, haddi aşan, çok günah işleyen,

Kaba saba/Zorba sonra da nesebi belli olmayan,

Mal ve çocuk sahibi olmuş diye,

Ona ayetlerimiz okunduğu zaman, “evvelkilerin masalları” diyen.

Onu burnundan damgalayacağız.

Şüphesiz ki bahçe sahiplerini denediğimiz gibi bunları da (Mekkelileri de) denedik. Hani onlar, sabah vakti (meyveleri) devşireceklerine dair yemin etmişlerdi.

“İnşallah” demiyor (yoksulların hakkını ayıracaklarına dair istisnada bulunmuyor)lardı.

Onlar uyurken, Rabbinden bir afet (bahçelerini) kuşattı.

(Bahçe) gecenin karanlığı gibi kapkara kesiliverdi.

Sabah vakti birbirlerine seslendiler.

“Şayet ürünleri toplamaya (kesin niyetliyseniz), erkenden yola koyulun.”

Aralarında sessizce konuşarak çıktılar.

“Bugün yanınıza sakın bir yoksul girmesin!”

Yoksulları engellemeye güç yetirecek(mişler) gibi erkenden yola çıktılar.

Onu (yanmış ve kapkara kesilmiş) görünce, “Hiç şüphesiz yolu şaşırdık.” dediler.

“(Hayır!) İşin aslı biz mahrum bırakıldık.”

Ortancaları, “Ben, ‘Allah’ı tesbih etmeniz gerekir.’ dememiş miydim?” dedi.

Dediler ki: “Rabbimiz! Sen tüm eksikliklerden münezzehsin. Doğrusu biz, zalimleriz.”

Birbirlerine dönüp karşılıklı kınamaya başladılar.

Dediler ki: “Yazıklar olsun bize! Gerçekten biz azgınmışız.”

“Umulur ki Rabbimiz, onun yerine daha hayırlısını verir bize. Şüphesiz ki biz, Rabbimize rağbet edenleriz.”

İşte azap böyledir. Ahiret azabıysa elbette daha büyüktür. Keşke bilselerdi.

Hiç kuşkusuz, muttakiler için Rabbleri katında Naîm Cennetleri vardır.

(Allah’a) teslim olmuş olanları suçlu günahkârlar gibi kılar mıyız hiç?

Ne oluyor size, nasıl hüküm veriyorsunuz?

Yoksa bir kitabınız var da (bu bilgilerinizi) oradan mı okuyorsunuz?

“Beğendiğiniz her şey sizindir.” (diye mi yazıyor o kitapta?)

Yoksa, “Ne hüküm verirseniz o sizin olacak.” diye, kıyamete kadar, bizim üzerimizde, sizin için edilmiş yeminler mi vardır?

Sor (bakalım) onlara, (bu iddialarına) hangisi kefilmiş?

Yoksa (bu iddiaları gerçekleştirecek) ortakları mı varmış? Şayet doğru söylüyorlarsa ortaklarını getirsinler (bakalım).

Baldırın açılacağı o günde secdeye çağrılırlar, (fakat secde etmeye) güç yetiremezler.

Gözleri (korkudan) baygın (bir hâldedir). Onları zillet bürür. (Oysa) onlar sıhhatli iken secdeye çağrılırlardı.

Sen, beni ve bu sözü yalanlayanı baş başa bırak. Biz onları hiç bilmedikleri yerden, adım adım (azaba) yaklaştıracağız.

Onlara mühlet veririm. Şüphesiz ki benim tuzağım, pek sağlamdır.

Yoksa sen onlardan ücret istiyorsun da bu borçtan dolayı mı ağır bir yük altına girmişler? (Ücret korkusuyla mı İslam’a girmiyorlar?)

Yoksa gayb onların yanında da onlar mı yazıyorlar?

Rabbinin hükmüne sabret, balık sahibi (Yûnus Peygamber) gibi olma! Hani dert ve sıkıntıyla (Rabbine) dua etmişti.

Şayet Rabbinden bir nimet ona ulaşmış olmasaydı, kınanmış bir hâlde boşluğa atılacaktı.

Rabbi onu seçti ve salihlerden kıldı.

O kâfirler zikri/Kur’ân’ı işittiklerinde, neredeyse gözleriyle ayaklarını kaydırıp (seni devireceklerdi). Ve derler ki: “Şüphesiz ki o, bir delidir.”

Oysa o, yalnızca âlemlere bir öğüttür/hatırlatmadır.